Het gat na de training

Het gat na de training

“Wat moet ik nu met mijn woensdagavond doen?” zei een cursist lachend in de laatste mindfulnesstraining. Dit is de tendens aan het einde van de training. "Ik wil niet dat het stopt" is een veelgehoorde zin in week 8. Waar men eerst moeite moest doen om überhaupt ruimte te maken voor de training is er gaandeweg toch iets veranderd. Juist de training is een vast moment van rust en bezinning geworden in het drukke bestaan.

Tik tak tik tak

De eerste lessen komen mensen nog redelijk gehaast binnen en het hoofd zit bomvol met van alles dat nog 'moet'. Tijdens de training wordt (onbewust) de tijd regelmatig gecheckt. Na afloop worden de spullen gehaast bij elkaar geraapt om vervolgens een sprintje richting auto te trekken in week 1 en 2. De training, en de (tijds)ruimte die het in mag nemen, valt dan nog in de categorie ‘moeten’ qua beleving .

Goh, stiekem best leuk

Zo raar als het begin voelde, zo vertrouwd is het al snel. Bijzonder hoe flexibel de menselijke geest is. Met veel meer rust komt men de zaal binnen. Medecursisten worden hartelijk begroet alsof ze al jaren in deze setting samenzijn. De les vliegt voorbij en ontspannen wordt de ruimte al kletsend weer verlaten. Enthousiast hoor je over en weer ‘tot volgende week’ en met een goed humeur stapt iedereen vol energie weer het gewone leven in.

Mindful whatsappen

Voor elke trainingsgroep maak ik een aparte app-groep aan. Zo hebben we als groep zijnde gedurende de week ook contact, zodat het zich niet alleen beperkt tot de wekelijkse trainingssessies. Dit is geheel vrijblijvend, maar eigenlijk wil iedereen hier wel aan deelnemen. Misschien ook bang om iets te missen? In de app deel ik nog extra inspiratie. Dat is ook een goede stimulans voor de thuisbeoefening. Hierdoor blijft de mindfulness levend en wordt het daarnaast extra gevoed. Dat is belangrijk, aangezien het te behalen resultaat recht evenredig toeneemt met de inzet en mate van thuisbeoefening.

Hét voorwerp als symbool

Ik vraag iedereen om in de laatste les een voorwerp mee te nemen die symbool staat voor hun groei en ontwikkeling in deze 2 maanden. Ik zal hier nog een keer een apart verhaal aan wijden, want het is echt een leuk item an sich. Afgelopen dinsdagochtend kwam er onder meer een meetlint en snelkookpan uit de tas! Hilarisch natuurlijk als zoiets plots op tafel staat, dat verwacht je niet, dus er wordt flink wat afgelachen. Maar de verhalen erachter zijn dan weer zo mooi dat het ook ontroerend is. De kunst van het delen is echt hartverwarmend. Allerlei emoties komen bij deze oefening voorbij, mede door de oprechte (en soms verrassende) woorden die de cursisten voor elkaar hebben. Dat maakt het ook zo waardevol en leerzaam om de training in een groep te volgen. We gebruiken immers alles als object van aandacht ;)

Loslaten, koesteren en leren

Deze week zijn er 2 groepen afgerond, beiden met hun eigen dynamiek. De cirkel is nu rond, wegen gaan weer scheiden. Een mooi stukje om het loslaten te oefenen om er daarna met veel plezier op terug te kunnen kijken. Ik koester de herinnering en ik sta ook bewust even stil bij de groei in mijn persoonlijke ontwikkeling. De weken liepen dan wel parallel, maar het zijn echt twee verschillende trainingen geweest die ik anders beleefd heb.

Hoe nu verder?

Cursisten geef ik vaak het advies om alles even te laten bezinken, omdat het geleerde onbewust ook nog doorwerkt. Durf weer op jezelf te vertrouwen. In je beleving is soms een hoop gebeurd, dat heeft tijd nodig om zijn plek te kunnen vinden. Stap daarom niet meteen in een volgende avontuur en geef jezelf even de ruimte, want alles wat je nodig hebt zit immers al in je :)

DELEN: